lunes, 21 de abril de 2014

POEMITAS DE MAÍZ XIV





                                          Crecí nervioso en metábasis
                                          porque no le cabía a mi sintaxis 
                                          el rosado memento de las discretas prímulas.

                                          Y la lluvia cantora convencióme
                                          al traslúz de una tarde:

                                          debes siempre caer
                                          con imperativo dulzor
                                          sin contar una sola espina.

                                                                                Mendigo Diego







2 comentarios:

  1. Las esdrújulas son tan contagiosas como las efes, ya sean éstas fabulosas, efímeras, fatales o fastuosas.
    Buen poema.
    Salud
    Francesc Cornadó

    ResponderEliminar
  2. Hay quien las posterga por evidentes. A mí me parecen tan dignas como las llanas y agudas, conffieso que les tengo mucho cariño, son grecolatinas sumas. Y esto de cambiar la función sintáctica, de adverbio en sujeto por ejemplo, la metábasis, es una figura retórica muy interesante. Muchas gracias, admirado Francesc.

    Salud

    ResponderEliminar